PODIJELI

Moderni fudbal je počeo puno više da nudi i puno više da daje nego onaj stari, „tvrdi“ fudbal koji je bio puka ljubav. Kako vrijeme odmiče, fudbal počinje sve više da liči na mašinerinu sastavljenu od dvije stvari koje nemaju veze sa izvornim fudbalom, a to je sa jedne strane marketinški potezi klubova, pa i samih igrača, a sa druge strane su upravo ti igrači koji sve više postaju „mehanizovani“.

Fudbal je počeo da se igra iz ljubavi, a valjda je tako trebalo i da ostane, valjda je trebala ta ljubav da se prenosi sa koljena na koljeno, da fudbal ostane ona divna igra u koju se izlazi čistog srca i velike ljubavi, a izlazi kao izgradjena ličnost.
Za sve što se u fudbalu dešava, ne možemo da krivimo uprave klubova i da se isčudjavamo njihovima marketinškim trikovima koji se udaljavaju ponekad od fudbala, nego trebamo i da pogledamo na sebe, na sebe kao navijače i pratioce fudbala.

Navijači su postali fudbalski problem broj 1, jer upravo navijači svake godine traže još bržeg, još jačeg i još eksplozivnijeg, a to ubija fudbal. U kom smislu ga ubija ? Pa ubija u tom smislu da se fudbal doveo do te granice da više ne može vanserijski talentovan dječak da postane vrhunski fudbaler, ako nema potencijal da bude brz ili jak.
A onda sami navijači poslije udaraju glavom i žale se na igrače koji su sve češće povrijedjeni pa i čak po cijelu godinu, kad igrači koji se tek oporave opet imaju povrede. Sve je to nastalo iz fizičkog preforsiranja igrača koje, sve mi se više čini, ljudsko tijelo ne može da izdrži, a tek će doći dani povreda igrača.
Iz te priče je i junak današnje priče, jedan od najtalentovanijih fudbalera koje sam gledao i čisti genije fudbalske igre. Pravi čarobnjak koji više voli da asistira nego da pogodi, timski igrač koji se više neće roditi. Upravo taj velemajstor ovih dana proživljava svoje najgore dane života, one koje je preživio i njegov prethodnik Sebastian Deisler.

Naime, Deisler se povukao iz fudbala sa samo 27 godina, a bio je najveći njemački talenat, a i šire. Povukao se zbog povreda, koje više nije mogao da podnese ni psihički ni fizički, a upravo je toj sad fazi Franck Ribery, čovjek o kome danas pričamo. Imao je Franck povreda, imao i previše, da više niko ne zna ni broj o kome se radi. Dobro, ne baš kao Diaby, ali isuviše brizu da mu uništi karijeru u 31-oj godini. Nije on u cvijetu mladosti, tačno, ali nije ni igrač koji više nema šta da pokaže, nije igrač koji je ostao bez volje ili želje za fudbalom, jer pravi fudbalski zaludjenici, bez nje nikad i ne ostanu.

Franck Ribery trenutno ima povredu za koju ni jedan doktor ne može da utvrdi tačno kakva je. On je trenutno u stanju da ni ne zna šta treba da radi da se oporavi, niti zna kad će moći opet da zaigra igru koja ga je u jednom trenutku, stravila na tron evrope.
Navijači su postali isti kao oni iz Koloseuma, oni koji su željni krvi, bez obzira na sve oko sebe, bez obzira na ljudske živote, a fudbaleri su postali gladijatori, koji ako ne odigraju kako se od njih očekuje, dobijaju zvižduke i palac dole. Nema više one zahvalnosti i poštovanja prema nekome ko je uradio toliko dobrih stvari. Evo, Francka nema već 4-5 mjeseci, a više ga niko i ne spominje, jer je došao mladi, itekako sposobni Douglas Costa. Niko više ne pita za Francka, čovjek kome su se svi nekad divili i čovjek koga su svi željeli u svom klubu.

Mnogo je igrača sa sličnim primjerom, mnogo je igrača što ih je, kao i Francka, progutalo vrijeme nezahvalnosti i borbe za trofeje bez obzira na sve oko sebe.
Da je ovo neko drugo vrijeme, sa manje napora za fudbalere, sa više ljubavi navijača i sa više poštovanja za legende, ovaj čovjek bi bio najbolji na svijetu, ali nije, i nikad više neće biti.

Ima još nade, imaju još mnogo šta da pokažu ove „stare“ kosti Francka Ribery-ja, ima još po neku fintu da izvuče Francuz iz čarobne lampe.

Tomaš Predrag